Het Heistse dialect herleeft

Eddy Ceulemans en Francis ‘Sikke’ Ooms, twee geboren en getogen Heistenaars, bundelden vele verhaaltjes uit hun jeugd en de rest van hun leven in het boek ‘Ikke en de Sikke, Hèstse Vertelselkes’. Niet zomaar een boek, wel eentje dat geschreven is in de taal die hen na aan het hart ligt, het Heistse dialect. Het leest alsof je luistert naar verhalen in een van de vele Heistse cafés.

Herinneringen ophalen
Dat mensen het leuk vinden om met taal en streektaal bezig te zijn werd al snel duidelijk toen Eddy in maart 2020, aan het begin van de coronacrisis, leuke Heistse woordjes op  lokale Facebook-pagina’s postte. Omdat daar zoveel toffe en aanmoedigende reacties op kwamen schreef hij nog meer Heistse zinnen en volledige verhaaltjes in het dialect.  Goede vriend Sikke reageerde daar op zijn beurt op in zijn moedertaal en vertelde over verhalen van vroeger die ze samen beleefden, dikwijls met een plezante maar soms ook ontroerende insteek. Door de enthousiaste reacties besloten beide heren hun verhalen in boekvorm te gieten. Een deel van de opbrengst ging naar het dagcentrum Nethedal in  Booischot die aan het sparen zijn om de nachtopvang van hun gasten te kunnen bekostigen.

Verhalen voor iedereen
In ‘Ikke en de Sikke’ staan verhalen die Eddy en Francis vroeger zelf beleefden maar waar andere Heistenaars ook iets aan hebben of zich wel in zullen herkennen. “Als kind  speelden wij nog buiten en maakten we heel wat mee, dat is nu veel minder het geval nu iedereen vaak achter zijn computer blijft plakken. De vertelsels gaan over de tijd dat we  voetbal speelden bij Heist, onze tijd bij het leger, mijn eerste gitaar, de periode dat ik bij het plaatselijk orkestje The Bartenders speelde en tal van andere dingen. De verhalen zijn  leuk om te lezen en voor ons was het tof om herinneringen op te halen,” vertelt Sikke.

Het Heists dialect
Voor wie de Heistse streektaal niet machtig is, zou het wel eens wat moeizamer kunnen lezen maar voor de geboren Heistenaars zullen deze ‘vertelselkes’ vast wel herkenbaar  zijn en jeugdsentiment opwekken. Omdat de schrijvers zich uitdrukken in het dialect moesten ze ook een eigen grammatica uitvinden om de verhalen neer te schrijven. “Hoe geef  je de klank weer van de Heistse doffe ‘e’? Moeten we met verschillende accenten werken om al die klanken herkenbaar te maken? We stelden ons heel wat vragen maar zijn er  toch in geslaagd om alles begrijpelijk neer te pennen. Een Heistse fuif werd bijvoorbeeld een ‘Hèstse foaf’, ” klinkt het.